Emil Zegadłowicz
Imiona i nazwisko	Emil Zegadłowicz
Data i miejsce urodzenia	20 lipca 1888 Bielsko
Data i miejsce Å›mierci	24 lutego 1941 Sosnowiec
Narodowość	polska
Dziedzina sztuki	literatura
Styl	ekspresjonizm
Ważne dzieła	Zmory Motory
Muzeum artysty	Muzeum Emila Zegadłowicza w Gorzeniu Górnym
Galeria w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Emil Zegadłowicz (ur. 20 lipca 1888 w Bielsku, zm. 24 lutego 1941 w Sosnowcu) – polski poeta, prozaik, znawca sztuki i tłumacz.

Spis treści 1 Biografia 2 Kariera 3 Wybrana twórczość 4 Bibliografia przedmiotowa 5 Linki zewnętrzne

edytuj Biografia

Urodził się w Białej Krakowskiej, był synem nauczyciela Tytusa Zegadłowicza i Elżbiety Kaiszarówny. Dzieciństwo spędził w Gorzeniu Górnym niedaleko Wadowic. Uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach, ukończył je w 1906. Studiował polonistykę, germanistykę i historię sztuki na UJ, a następnie w Wiedniu i w Dreźnie.

W latach 1929-1931 mieszkał w Poznaniu, pracując jako kierownik literacki Teatru Polskiego, doradca Księgarni św. Wojciecha, redaktor czasopism. W 1932 wrócił do Gorzenia. Pracował wówczas w teatrze katowickim i wykładał historię sztuki w konserwatorium w Katowicach. W 1933 z okazji dwudziestopięciolecia twórczości otrzymał honorowe obywatelstwo Wadowic, które odebrano mu trzy lata później z powodu powieści "Zmory". W 1936 nawiązał współpracę z jednolitofrontowym "Dziennikiem Popularnym".

27 lipca 1915 poślubił Marię Kurowską, ze związku tego urodziły się dwie córki Halszka (1916) i Atessa (1920).

edytuj Kariera

Zadebiutował w 1908. W latach 1919-1921 pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W 1921 wszedł do redakcji czasopisma "Ponowa". W tym samym roku wraz z Edwardem Kozikowskim założył w Gorzeniu Górnym grupę poetycką "Czartak" (działała do 1929 r.) i zainicjował wydawanie czasopisma "Czartak".

Pisał poezje, organizował spotkania artystów, gromadził wiele artystycznych dzieł. Dał się poznać jako znakomity (choć także mocno krytykowany) tłumacz z języka niemieckiego (Faust Goethego). Był odkrywcą swoistego fenomenu rzeźbiarstwa ludowego – świątkarza Jędrzeja Wowry. Zmarł w Sosnowcu w wieku 52 lat. Pochowany jest na cmentarzu parafii św. Tomasza na pograniczu Pogoni i Małobądza (w granicach Będzina).

edytuj Wybrana twórczość

• 1923 Powsinogi beskidzkie
• 1923 KolÄ™dzioÅ‚ki beskidzkie
• 1927-1929 Å»ywot MikoÅ‚aja Srebrempisanego
• 1935 Zmory
• 1938 Motory
• 1939 Wasz korespondent donosi (sztuka teatralna, zaginiona)
• 1940 Domek z kart (sztuka teatralna)

W Gorzeniu Górnym w dworze kupionym w 1873 przez Tytusa Zegadłowicza, późniejszej siedzibie jego syna, mieści się obecnie Muzeum Emila Zegadłowicza. Jego twórczość jest źródłem adaptacji teatralnych (w szczególności "Powsinogi beskidzkie") oraz filmowych ("Domek z kart" – film w reżyserii Erwina Axera z 1953 r., "Zmory" w reżyserii Wojciecha Marczewskiego z 1978 r.).

edytuj Bibliografia przedmiotowa

• Kozikowski E., Portret ZegadÅ‚owicza bez ramy. Opowieść biograficzna na tle wspomnieÅ„ osobistych, Warszawa 1966
• KoliÅ„ska K., ZegadÅ‚owicz. Podwójny żywot srebrempisanego, Warszawa 1999

edytuj Linki zewnętrzne

• Muzeum Emila ZegadÅ‚owicza w Gorzeniu Górnym

Inne wersje językowe: ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |